Kanamate ena Zinthe - wirtualne Cesarstwo Frydyjskie

Fot

Zakon rycerski.

U podstaw powstania państwa frydyjskiego legło założenie suwerennego Rycerskiego Zakonu Świętego Leonarda zwanego Frygijskim (później Frydyjskim).

Najpierw powstał zakon rycerski. Korzenie Zakonu wywodzą się od bractwa założonego w Jerozolimie na początku XII wieku po Chrystusie przez zbiegłych, byłych arabskich jeńców, rycerzy, uczestników wypraw krzyżowych. Godłem zakonu był niebieski krzyż na czarnym lub białym polu. Bracia zakonni ślubowali czystość, ubóstwo i posłuszeństwo, a także opiekę nad chorymi, jeńcami, umierającymi i zagrożonymi napadem lub kradzieżą. Pierwszym przywódcą zakonu był Jean de Chateauroux ale autorem Reguły Zakonu był Anzelm z Frygii. Reguła ta nadawała zakonowi charakter rycerski, zgodnie z panującymi wówczas standardami. Zgodnie z regułą zatwierdzoną przez Papieża Lucjusza II - Zakon spełniał dwie podstawowe funkcje: prowadził zbrojną obronę chrześcijan wobec muzułmanów oraz niósł pomoc chorym, rannym i pielgrzymom przybywającym do Ziemi Świętej. Istotną działalnością zakonu był wykup jeńców chrześcijańskich z rąk islamskich.

W 1178 roku książę Gotfryd I de Vermandois ofiarował Zakonowi jako siedzibę miasto Al Numad nad Zatoką Akaba nad Morzem Czerwonym. Zakon zbudował tutaj swoją pierwszą twierdzę i zmienił nazwę miasta na St. Leonard. Niekiedy Zakon Św. Leonarda nazywano także Zakonem Syjonu. Po śmierci Jeana de Chateauroux, wielkim mistrzem zakonu został Gotfryd I de Vermandois. Odtąd tytuł ten będą przyjmować wszyscy jego potomkowie. Pierwszą bitwą w jakiej wzięli udział rycerze zakonu jest obrona Jerozolimy. Kiedy w 1186 roku upadło Królestwo Jerozolimskie, część zakonu św. Leonarda wycofała się do swojej siedziby na Synaju. Równocześnie do miasta przybywali uciekinierzy z Palestyny, w tym rycerze z innych zakonów. W latach 1178-1195 zbudowany został port i kilkanaście okrętów, w tym siedem dużych galer. Miasto i twierdza St. Leonard istniały do 1195 roku. W 1195 roku upada twierdza w St. Leonard i zajmują je Saraceni. Warunki kapitulacji umożliwiają załodze opuszczenie miasta. Książę Jaksa de Visel (1192-1199) rozkazuje flocie zakonu aby wypłynęła na Morze Czerwone. Na pokładzie okrętów znajduje się około 9,5 tysiąca rycerzy zakonnych i żołnierzy a także inni uciekinierzy. Zaokrętowano również 72 konie. Statki płyną wzdłuż wschodniego wybrzeża afrykańskiego. Wkrótce po opuszczeniu Synaju armia zakonna ląduje na wybrzeżu afrykańskim w okolicach Cynty (Al Zintha) i zajmuje je praktycznie bez walki. Od tego momentu rozpoczyna się historia Księstwa de Visel zwanego frydyjskim a następnie Cesarstwa Frydyjskiego.

Księstwo i Cesarstwo

Wybrzeże nazwane frydyjskim stanowiło rubieże chrześcijańskich królestw Mukurry i Alwy. Książę Jaksa de Visel zajął Cyntę i po trwających kilka dni rokowaniach z królami tych państw podpisano traktat. Ze względu na zagrożenie ze strony mameluków jak i ze strony plemion berberyjskich zawarto pokój, oraz uzgodniono, że Księstwo zajmie pas wybrzeża wyznaczony miastami od Kibre po Ahili. Za panowania syna Jaksy: księcia Gotfryda II de Roche en-Ardenne (1200-1219) zbudowano na wybrzeżu i w głębi lądu szereg fortec i twierdz obronnych. Najbardziej niedostępne z nich są twierdze Anubar w Tsana i Obum Karak, obie wzniesione na naturalnych, kamiennych płaskowyżach. W 1228 roku część rycerzy krzyżowców udała się do Palestyny aby wziąć udział w VI krucjacie cesarza Fryderyka II co osłabiło państwo militarnie. Książę Jaksa II de Visel („Skała”) powziął wówczas decyzję o zmianach wewnętrznych w kraju, zmodyfikował prawo, zreorganizował administrację i wojsko. W 1234 roku powstaje Szkoła Wojskowa w Al Marj kształcąca m.in. tzw. pułki piesze. Ukazuje się dekret książęcy o szkoleniu żołnierzy, o możliwości spłaty długów i wykupienia się z niewoli poprzez służbę wojskową, o służbie w wojsku kobiet (Zakon św. Wiktorii z Sabiny). W 1233 roku książę poślubia arabską księżniczkę z rodu Tautyngów, Sybillę El Suf. Od tej pory władcami są ich potomkowie a począwszy od Salima Rogera IV el Suf de Eghezee noszą podwójne imiona – europejskie i arabskie: z rodu Tautyngów. W 1241 roku książę Roger III el Suf przyjmuje tytuł cesarza i od tego roku księstwo staje się cesarstwem.

U podstaw rozwoju państwa frydyjskiego legły siła i skuteczność działania zakonów rycerskich, dobrze zorganizowany system władzy, sprawność zarządzania i dyscyplina oparta na bezwzględnym posłuszeństwie. Już na samym początku swoich rządów Cesarz Roger III dokonuje kilku podstawowych zmian: na stałe wiąże tytuł Cesarza Frydii z funkcją Wielkiego Mistrza Zakonu Frydyjskiego. Jednocześnie z racji sprawowania władzy cesarskiej, staje się przełożonym nad wszystkimi zakonami rycerskimi i „Mistrzem wszystkich mistrzów pozostałych zakonów rycerskich”.

Następna zmiana to dziedziczność korony a tym samym dziedziczność władzy nad zakonami rycerskimi. Odtąd funkcja Mistrza Zakonu Frydyjskiego stała się dziedziczna razem z koroną cesarską podczas gdy funkcje wszystkich innych mistrzów zakonnych pozostały wybieralne (choć dożywotnie).

Na czele państwa stał Cesarz i Mistrz Zakonu Św. Leonarda natomiast członkowie wszystkich zakonów zobowiązani byli do bezwzględnego posłuszeństwa jego rozkazom. Władza cesarza i wielkiego mistrza nie była do końca absolutna, gdyż przewodniczył on Wielkiej Kapitule, na której postanowienia musiał zważać. Kapituła generalna, zbierała się raz do roku (w styczniu) w pałacu cesarskim. Postanowienia i zarządzenia Kapituły dotyczące administracji i gospodarki państwa były następnie spisywane i ogłaszane na terenie cesarstwa w postaci tzw. „Edyktu Wielkanocnego” obowiązującego przez cały rok, tj. do czasu ukazania się następnego podobnego aktu prawnego. W ciągu roku Cesarz wydawał własne akty ustawodawcze i wykonawcze jednak zarządzenia w jego edyktach nie powinny być sprzeczne z postanowieniami spisanymi w Edykcie Wielkanocnym.

W skład kapituły generalnej wchodzili: Cesarz Wielki Mistrz Zakonu św. Leonarda, Wielki Mistrz Zakonu Templariuszy z Luquor, Wielki Mistrz Zakonu Szpitala Najświętszej Marii Panny z Akraku, Wielki Mistrz Zakonu św. Jana Jerozolimskiego, Wielki Mistrz Zakonu św. Jerzego, Wielki Mistrz Zakonu św. Antoniego, Wielka Mistrzyni Zakonu św. Wiktorii z Sabiny, Patriarcha Cynty, Książę Tautyngów, Książę Semirów, Książę Danhilii, Książę Pyzerii (od 1402 roku), Wielki Hrabia Belicji, Hrabia Juhei, Hrabia Lahorii, Sekretarz kapituły.

Najbliższymi współpracownikami Cesarza i Wielkiego Mistrza było pięciu dygnitarzy — głównych urzędników zakonu, wyznaczonych przez Kapitułę Wielką, która mogła też pozbawić ich urzędu. Grupa ta tworzyła rodzaj „rządu" zakonnego. Należeli do niej: strażnik pieczęci - kierownik administracyjny, odpowiedzialny za zarządzanie państwem w imieniu cesarza i kapituły; wielki marszałek Cynty— zajmujący się sprawami sądowymi i odpowiedzialny za przestrzeganie prawa; wielki zbrojmistrz — zajmujący się wojskiem i budową twierdz i ich utrzymaniem, wielki szafarz — zajmujący się gospodarką państwa; wielki skarbnik — zarządzający sprawami finansowymi i skarbcem cesarstwa oraz czuwał nad obiegiem monety.

Cesarstwo zorganizowane było w baronie, które dzieliły się następnie na prowincjaty. Prowincjat tworzyło kilka miast oraz obszar poza nimi, do granic ziem następnego prowincjatu. Na czele prowincjatu stał marszałek podległy bezpośrednio strażnikowi pieczęci. Prowincjaty dzieliły się z kolei na mniejsze jednostki — komturie (komendy), którymi zarządzali komturowie, rezydujący w domach zakonnych lub zamkach-klasztorach. Zarządzaniem miast w obrębie samego miasta zajmowali się bajlifowie.

W 1244 roku sułtan egipski Ejub al-Salib skierował się na wschód, ponownie zdobył Jerozolimę i pokonał wojska łacińskie w bitwie pod Gazą. Od 1250 roku, kiedy władzę w Egipcie przejęli ponownie mamelucy, ich agresja skierowała się przeciwko państwu Mukurra. Cesarstwo wspierało to królestwo w walce - cesarz Janus Ali el Suf de Visel (1275-1284) wysłał na pomoc ponad 6 tysięcy lekkiej jazdy i piechoty - ostatecznie bez powodzenia (w 1278 roku Mukurra przestało istnieć). Na skutek upadku królestwa Mukurra na ziemie cesarstwa przybyło kilkadziesiąt tysięcy uciekinierów. W 1281 roku wojsko pod wodzą Cesarza Janusa Ali el Suf de Visel zatrzymało mameluków w bitwie pod Sur. Była to pierwsza duża bitwa wojsk cesarskich na kontynencie afrykańskim.

Map1210

WIRTUALNE PAŃSTWA :: POLSKIE MIKRONACJE