Pustynie

Ziemie zajmowane przez cesarstwo można podzielić na część północną - żyzną i nawadnianą oraz południową - pustynną i niedostępną. Pustynie El Simas' i El Sekh otaczają państwo od południa a także od wschodu i zachodu, gdyż docierają tam do morza. Są niezmiernie rzadko zaludnione, choć można spotkać oazy i źródła wody. Można też spotkać ludzi - Juhów, Kunda, Berów, Nana, Alkerów i kilka innych pustynnych plemion. Klimat jest suchy, charakteryzuje się dużymi dobowymi wahaniami temperatury oraz małymi opadami, np. od 150 mm w Lahorii do 50 mm na obszarze Pyzerii. Zdarzają się lata bez opadów, szczególnie na obszarze Pemgiru i w jego sąsiedztwie. W Obukar najniższa temperatura lipca wynosi około 43oC przy wilgotności względnej 10% średnia zaś temperatura stycznia wynosi 4oC (nocą do zera i niżej). Różnice temperatur między dniem a nocą dochodzą latem do 30oC.

El S'imas'

Fot
Pustynia El Simas jest pełna wąwozów, rozpadlin, stromych zboczy i zdradzieckich przepaści. Jest jedna bądź dwie znane drogi prowadzące przez pustynię, jednak bez przewodnika czy map łatwo jest zabłądzić bądź wpaść w szczelinę o głębokości nawet kilkudziesięciu metrów. A bez zapasów wody lepiej nie liczyć na znalezienie jakiegoś źródła bo te występują niezmiernie rzadko. Jest to pustynia w większości kamienista, na której jest najgoręcej.

El Sekh (Sekhr)

Fot

Pustynia El Sekh jest również jałowa i niedostępna choć jest tutaj więcej pustych przestrzeni i mniej stromych rozpadlin. Jest tutaj więcej źródeł wody (choć trzeba wiedzieć gdzie na nie trafić) a co za tym idzie więcej oaz i nielicznych wiosek. Pustynia jest kamienisto - piaszczysta, na której albo wiatry nie wieją wcale, albo zrywa się porywisty wiatr, który wieje przez kilka lub nawet kilkanaście dni niosąc ze sobą tumany piasku. Odnotowano w roku 1211, że wiatr (zwany przez Alkerów Bed Buhar) wiał nieprzerwanie przez trzydzieści dwa dni grzebiąc pod piaskiem wioski i karawany.

Pemgir

Fot

Najdzikszy jednak i najbardziej suchy jest położony na styku obydwu pustyń Pemgir. Pustynia ta całkowicie leży w granicach cesarstwa i ma ponad 10 tysięcy kilometrów kwadratowych a z przyległymi, równie suchymi obszarami (jak np. Harker, El Puzel, Babor) jeszcze więcej. Kraina ta jest niemal zupełnie pozbawiona życia i bezustannie, zaciekle atakuje nawadniane ziemie aż do miasta Mastuf. Utrzymanie kawałka żyznej ziemi w okolicy Mastuf kosztuje wiele wysiłku.

Oaza Fahr

Fot

Czasami źródło wody jest niewielkie i nie wystarczy aby mogła powstać przy nim wioska. Są jednak oazy takie jak Getreb, Al Djawar, El Nana czy Fahr, które są jak prawdziwe wyspy na oceanie piasku i kamieni. Wody jest tam wystarczająco na tyle, aby ludzie zbudowali małą wioskę, nawadniali pola a nawet hodowali kozy i wielbłądy. Takie oazy są pod szczególną opieką cesarstwa. Są zwalniane z podatków, niektóre mają specjalne prawa ogłaszane w specjalnych edyktach.

Oaza El Sunh

Fot

Najwięcej oaz jest jednak w postaci zwykłych dziur w ziemi, które od czasu do czasu są zasypywane przez piasek i znikają bądź po latach pojawiają się znowu. W pobliżu takich źródeł wody, dopóki jest w nich woda, można spotkać jedne lub kilka prostych domostw czy szałasów. Najczęściej takie skupiska ludzkie tworzy jedna rodzina, która po prostu wędruje po pustyni od źródła do źródła. Oazy takie nie mają nawet nazw i bardzo często nie ma ich na żadnych mapach.

Źródło wody na pustyni El Sekh

Fot

Na pustyniach można również spotkać źródła wody w postaci specjalnie wykopanych studni. Są wykopane w ziemi, w miejscach gdzie wcześniej znajdowano wodę, czasami bardzo głęboko i ocembrowane kamieniami. Takie studnie najczęściej powstają na polecenie cesarza, przy uczęszczanych szlakach w celu zapewnienia wody dla wojska i wędrownych karawan. W pobliżu takiej studni często buduje się budynek i osadza jedngo lub dwóch strażników, którzy mają na zadanie o nią dbać i jej strzec.

Plemię Kunda

Fot

Najliczniejszym pustynnym plemieniem jest plemię Kunda na pustyni El Sekh. Jest to wędrowne plemię żyjące w szałasach ze skór, podróżujące po pustyni w grupach liczących 100-300 mężczyzn, kobiet i dzieci. Hodują wielbłądy, konie i kozy. Są mistrzami w radzeniu sobie na tej niegościnnej ziemi. Prawie wszyscy cesarscy przewodnicy i pustynni kurierzy wywodzą się z Kunda. Są wyśmienitymi tropicielami i potrafią przetrwać na pustyni w najcięższych warunkach.

Fot

Fot

Fot

Plemię Juha

Fot

Juhowie zamieszkują południową rubież cesarstwa, na zachód od Naka Naka a także poza granicami, jeszcze bardziej na południe, gdzie źródła wody można spotkać częściej. Ich wioski składają się z kilkudziesięciu do kilkuset chatek otoczonych palisadą. Kiedyś Juhowie padali ofiarą krucjat, z którymi baronowie cesarstwa wyruszali głęboko w głąb Afryki. Potem cesarstwo wolało mieć w wojowniczych i rosłych Juhach sprzymierzeńców niż wrogów, organizowało w wioskach Juhów bazy wypadowe i werbowało ich do oddziałów zaciężnych.

Fot

Fot

Fot