Ludność.

W 2018 roku ludność cesarstwa przekroczyła 3.850.000,00 mieszkańców z czego ponad 65% mieszka w miastach.Gęstość zaludnienia wynosi 29 osób na kilometr kwadratowy (2018r.) Narodowość obywateli Cesarstwa określa się ogólnie jako celtyjską (zelthe). Począwszy od 2004 roku Cesarstwo Frydyjskie wydaje dla swoich obywateli paszporty wg zmienionego wzoru.

Fot

Fot

Struktura etniczna

Największą grupą społeczną są Tautyngowie i spokrewnieni z nimi Semirowie. Większość z nich zamieszkuje właśnie Semirię i Tautyngę oraz Celtę z samą Cyntą gdzie jest największy „tygiel” narodowościowy i etniczny. Cynta jest największym miastem cesarstwa i liczy 700 tysięcy mieszkańców a cała aglomeracja 950 tysięcy. Trzecią największą grupę stanowią imigranci z Europy i ich potomkowie – około 15%. Najwięcej spośród nich mieszka w Cyncie, Luquor i Akraku. Następnie liczne grupy to plemiona Danhilów, Jeduhów, Juhów i Gurhów. Siedem procent populacji stanowią Żydzi. W cesarstwie mieszkają również imigranci z Sudanu, Libii, Egiptu, Abisynii, Jemenu a także Indii.

Struktura językowa

Od zarania dziejów, to jest od momentu założenia w roku 1195 praktycznie do roku 1749 kiedy cesarz Ali Jaksa Roger XII scalił wszystkie zakony rycerskie w jeden pod wezwaniem Św. Leonarda, a nawet jeszcze kilkadziesiąt lat później, do początku XIX wieku, kiedy zakony rzeczywiście utraciły na swoim znaczeniu militarnym i gospodarczym, choć zachowały swoje znaczenie prestiżowe, Cesarstwo było państwem zakonnym, w którym dominującym językiem była łacina. Czyli bez mała 600-650 lat. Założyciele państwa, rycerze z europejskich księstw i królestw uczestniczący w krucjatach, rycerze zakonni, zakonnicy, aby sprawnie porozumiewać się między sobą, używali języka łacińskiego. Język łaciński od samego początku był platformą językową, na której mógł się odbywać dialog między napływową warstwą rycerstwa łacińskiej Europy a plemionami tubylczej ludności. Kolejni cesarze wprowadzali język łaciński do urzędów, szkół, ekonomii. Byli tacy, jak np. cesarz Ali Jaksa V Janus III de Visel, który nakazał posługiwanie się językiem łacińskim wszędzie i w każdym czasie pod groźbą kar cielesnych i finansowych. Z biegiem czasu rozwinął się konglomerat języka łacińskiego, języków tautyńskich i semirskich i innych oraz w okresie późniejszym naleciałości z języków europejskich (najbardziej z języków: angielskiego i włoskiego). W rezultacie wykształcił się język określany dzisiaj mianem „fryhe”, „frydicium”, lub "frydyjskim", którym posługuje się na co dzień ponad 70% społeczności cesarstwa. Wiele określeń i zwrotów z tego „języka” na trwale weszło do słownictwa innych plemion. Jest to jedyne państwo na świecie, w którym język łaciński wprowadzony w dawnych epokach tak bardzo wpłynął na rozwój i ukształtowanie się obecnego języka państwowego

Fot

Religie

Pod względem religii ludność również nie jest jednolita. Najwięcej jest wyznania chrześcijańskiego – łącznie stanowią 72% populacji. Wyznawcy islamu to 17 % społeczeństwa a 7% jest wyznania mojżeszowego.

Fot

KOŚCIÓŁ CELTYJSKI

Liturgia

Na skutek wielowiekowej izolacji od reszty chrześcijaństwa, pomimo głębokich korzeni rzymskokatolickich, kościół celtyjski wykazuje wiele odrębności religijnych, zarówno wobec Kościołów prawosławnych jak i Kościołów katolickich. I to pomimo istnienia siedmiu zakonów rycerskich. Edykt cesarski z 1244 roku głosi w swoim pierwszym zapisie: „Religią Cesarstwa jest religia katolicka, apostolska, rzymska” a w drugim „Cesarstwo jest podzielone na sześć diecezji (Cynty, Luquor, Jijel, Al Nazir, Wazr, Mastuf), jest w nim jedno arcybiskupstwo i pięć biskupstw. Zwierzchnikiem nad arcybiskupem i biskupami jest patriarcha Cynty”. Kościół zorganizowany jest w patriarchat podzielony na: archidiecezję i diecezje, którymi rządzą biskupi. Ponadto istnieje 12 klasztorów. Bezpośrednią działalnością duszpasterską w obrębie parafii zajmują się księża, którzy zanim zostaną wyświęceni, najpierw muszą ukończyć seminarium duchowne w Cyncie. W praktyce głową kościoła celtyjskiego jest patriarcha Cynty ale nie podlegają mu zakony rycerskie, których zwierzchnikiem jest sam Cesarz i Wielki Mistrz w jednej osobie. Na skutek odległości i ogromnych trudności w kontaktach z Rzymem, kościół celtyjski rozwijał się trochę samodzielnie a trochę pod wpływem innych Kociołów, szczególnie abisyńskiego kościoła koptyjskiego. W 1396 roku synod biskupi pod przewodnictwem patriarchy Cynty Jana II ujednolicił i ustalił po raz pierwszy sposób celebrowania mszy na terenie cesarstwa celtyjskiego. Później w 1650 roku uczynił to po raz drugi patriarcha Cynty Janus VII Kaldes pod wpływem Jezuitów i ulegając naleganiom papieża Innocentego X. Zwyczajem jest celebrowanie mszy świętej raz w tygodniu, w niedzielę (do 1650 roku celebrowano jeszcze mszę w piątek). Zawsze poprzedza ją jutrznia. Liturgia odprawiana jest przez kapłana w zwykłych szatach mniszych, złożonych z sutanny i nakrycia głowy w formie okrągłego czepca. Szatą liturgiczną księdza jest wyłącznie biały haftowany habit z motywami trójramiennego krzyża z Enach. Podczas nabożeństwa uczestniczący w nim wierni zdejmują nakrycia głowy. Kobiety podczas mszy zakładają na głowę białe chusty.

Obrzędy wstępne

Po nałożeniu stroju liturgicznego kapłan wychodzi wraz z asystą z zakrystii, niosąc naczynia i przybory liturgiczne zawiązane w białą serwetę. Udaje się wraz z asystą przed środkowe wejście do prezbiterium, gdzie wszyscy czynią głęboki pokłon, dotykając czołem posadzki. Następnie kapłan wchodzi do prezbiterium i rozpoczyna modlitwę wstępną.

Liturgia ofiarowania

Kosz z chlebem ofiarnym trzyma diakon. Chleb stanowią płaskie pszenne bułki chleba pieczone specjalnie na potrzeby nabożeństwa. W zależności od ilości wiernych obecnych na liturgii kapłan wybiera kilka placków. Jeden z nich przeznaczony jest do konsekracji, a inne jako chleby błogosławione będą rozdawane po Komunii św. uczestnikom liturgii do spożycia lub zostaną zabrane przez nich do domów. Kapłan oczyszcza chleb przeznaczony do konsekracji, zwany Barankiem, z okruszyn, palec zanurza w czarze z winem i czyni nim na chlebie znak krzyża. To samo czyni z pozostałymi chlebami. Następnie obmywa ręce. Potem wyciera ręce, bierze hostię ofiarną (chleb przeznaczony do konsekracji), kładzie ją na lewej dłoni i wspomina imiennie tych wszystkich, którzy prosili go o modlitwę, tych, którzy przygotowali dary ofiarne, chorych, podróżujących, potrzebujących pomocy i zmarłych. Dalej kapłan wymienia intencje, w jakich będzie sprawowana Eucharystia. Potem diakon staje z winem obok kapłana, który trzyma Hostię (Baranka) i błogosławi trzykrotnie dary ofiarne. Następnie kapłan przykrywa teraz welonem Hostię, rozkłada ręce i odmawia modlitwę dziękczynną. Po dziękczynieniu następuje modlitwa ofiarowania, skierowana do Jezusa Chrystusa. Kapłan nakrywa teraz welonem Hostię i kielich. Następnie wraz z diakonem przykrywa dary ofiarne i cały ołtarz nakryciem, które ma znaczenie symboliczne – przypomina kamień, który zamykał wejście do grobu Chrystusa. Na tym nakryciu kładzie się jeszcze w trójkąt złożony ręczniczek, który symbolizuje pieczęć na grobie Chrystusa. Potem celebrans całuje ołtarz, czyni pokłon w i dziękuje Bogu za to, że może sprawować tę służbę. Potem błogosławi diakona, obydwaj całują ołtarz i opuszczają prezbiterium. Kapłan wraz z całą asystą staje przed wejściem do sanktuarium, wszyscy pochylają się i następuje absolucja.

Fot

Liturgia słowa

Uroczyste kadzenie.

Liturgię słowa rozpoczyna uroczyste kadzenie. Kapłan wraz z asystą wchodzi do sanktuarium i wszyscy czynią trzy głębokie pokłony. Diakon podaje celebransowi kadzielnicę, który okadza ołtarz i wiernych. Potem odmawiane są cicho, modlitwy o pokój, za ojców i zgromadzenie. W tym czasie lud śpiewa odpowiednie pieśni.

Czytania i Trisagion.

Czyta się tylko jeden fragment z literatury epistolarnej Nowego Testamentu lub z Dziejów Apostolskich oraz Ewangelię. Lektor czyta z księgi z pulpitu przed ikonostasem, zwrócony twarzą do wiernych. Czytanie odbywa się w języku frydicium. Po czytaniach wszyscy wstają i śpiewa się Trisagion: Święty Boże, święty mocny, święty nieśmiertelny. Po Trisagionie kapłan błogosławi wiernych: „Pokój wszystkim”. Intronizacja i proklamacja Ewangelii i modlitwy wstawiennicze.

Punktem kulminacyjnym liturgii słowa jest proklamacja Ewangelii w języku frydicium. Kapłan odmawia modlitwę przed Ewangelią, a lektor recytuje psalm z Alleluja. Potem kapłan poprzedzany przez ministrantów z zapalonymi świecami udaje się z prezbiterium do pulpitu i błogosławi wiernych księgą Ewangelii. Po proklamacji Ewangelii kapłan błogosławi wiernych i następują modlitwy wstawiennicze.

Liturgia ofiary (liturgia wiernych).

Liturgię ofiary, czyli wiernych, rozpoczynają modlitwy wiernych, po których następuje recytacja wyznania wiary, akt pojednania, modlitwa eucharystyczna i obrzędy Komunii św., a kończy ją krótki obrzęd błogosławieństwa i rozesłania wiernych.

Modlitwy wiernych.

Kapłan kładzie ręce na ołtarzu i w formie dialogu z diakonem i ludem odmawia trzy dłuższe modlitwy: o pokój, za ojców i za zgromadzenie.

Wyznanie wiary.

Wyznanie wiary recytuje lud. W tym czasie, gdy lud recytuje, kapłan przechodzi na lewą stronę ołtarza i umywa ręce. Po umyciu rąk staje w środkowych drzwiach ikonostasu i strzepuje przed zgromadzeniem krople wody z rąk. Gest ten symbolizuje ostrzeżenie, że do Eucharystii można się tylko wówczas zbliżyć, gdy się jest godnym.

Obrzęd pojednania.

Celem tego obrzędu jest pojednanie człowieka z Bogiem i obecnych na zgromadzeniu liturgicznym pomiędzy sobą. Podstawą pojednania jest zbawcza ofiara Jezusa Chrystusa na krzyżu, Jego osobisty przykład i nauczanie. Kapłan zdejmuje welon z darów ofiarnych, trzyma go wysoko obydwoma rękami i odmawia odpowiednie modlitwy, a wierni przekazują sobie wzajemnie znak pokoju. W tym czasie śpiewa się pieśń ku czci Bogurodzicy.

Modlitwa eucharystyczna

Odmawiana jest po cichu przez kapłana, a lud włącza się w nią z rzadka, słuchając w milczeniu lub wykonując ustalone formuły. Składa się z modlitwy dziękczynnej (prefacji), modlitwy po prefacji wraz z relacją z Ostatniej Wieczerzy, anamnezy, epiklezy, modlitwy, wspomnienia świętych i zmarłych, doksologii i błogosławieństwa. Używana jest anafora św. Bazylego Wielkiego. Tekst celtyjskiej Anafory św. Bazylego zbliżony jest do tekstu greckiego, którym posługuje się liturgia bizantyjska, lecz jest dużo krótszy. Wielki Post trwa 40 dni i kończy się Wielkim Tygodniem, którego kulminację stanowi Wielki Piątek. Celebruje się siedem świąt większych i siedem mniejszych. Większe to: Zwiastowanie Najświętszej Maryi Panny, Boże Narodzenie, Objawienie Pańskie, Niedziela Palmowa, Wielkanoc, Wniebowstąpienie Pańskie, i Zesłanie Ducha Świętego. Najważniejszym świętem jest Wielkanoc, która przypada na drugą niedzielę po pierwszej wiosennej pełni księżyca. Kościół celtyjski praktykuje siedem sakramentów: chrzest, bierzmowanie, eucharystię, pokutę, kapłaństwo, małżeństwo i namaszczenie chorych. Wszystkie sakramenty, z wyjątkiem małżeństwa, można przyjmować w każdym okresie roku liturgicznego. Chrzest udzielany jest przez trzykrotne zanurzenie w poświęconej wodzie. Spowiedź ma charakter indywidualny i odbywa się przed duchownym. Wyznanie grzechów wobec kapłana jest warunkiem przyjęcia sakramentu Eucharystii.

Miasta i osiedla frydyjskie do 1000 mieszkańców (2009 rok).

Lp. Miasto Liczba ludności Prowincja
1 Cynta 742 550 Stołeczny Cynty
2 Akrak 348 480 Stołeczny Cynty
3 El Kebir 181 885 Tautyngi
4 Al Raya 126 193 Danhilii
5 Samtum 112 369 Belicji
6 Cristo 97 852 Juhei
7 Atanga 95 899 Juhei
8 El Suf 66 775 Semirski
9 Yhr 64 585 Stołeczny Cynty
10 Asark 54 016 Pyzerii
11 Valhera 52 580 Zukru
12 Asul 45 526 Stołeczny Cynty
13 Luquor 47 888 Stołeczny Cynty
14 Wazr 37 941 Danhilii
15 Kibre 37 854 Semirski
16 Sur 37 216 Semirski
17 Neje 33 200 Lahorii
18 Cristo 31 589 Stołeczny Cynty
19 Bsikra 30 842 Tautyngi
20 Tale 29 332 Zukru
21 Skinh 27 523 Semirski
22 Nayut 26 427 Tautyngi
23 Enach 25 836 Tautyngi
24 Ektra 25 481 Stołeczny Cynty
25 St. Anzelm 24 125 Juhei
26 Esday 23 256 Belicji
27 Jijel Pd 18 211 Danhilii
28 Zerz 17 457 Pyzerii
29 Sikida 17 021 Juhei
30 Kasau 15 025 Stołeczny Cynty
31 Akit 12 568 Semirski
32 Kakafa 12 225 Semirski
33 Asmeralda 11 548 Tautyngi
34 Ceciles 11 474 Tautyngi
35 Kbege 11 401 Stołeczny Cynty
36 Al Nazir 10 813 Stołeczny Cynty
37 El Barsa 10 652 Danhilii
38 Dade 10 215 Pyzerii
39 Nake 10 158 Belicji
40 Jijel Pn 10 582 Danhilii
41 Beurkia 9 154 Stołeczny Cynty
42 Mastuf 9 124 Pemgiru
43 Aksu 8 658 Zukru
44 Fakfa 8 155 Fakfa
45 Estrate 8 075 Pyzerii
46 Qudr 8 036 Stołeczny Cynty
47 Kume 7 898 Tautyngi
48 Al Meh 7 566 Stołeczny Cynty
49 Zinha 7 485 Tautyngi
50 Zillah 7 178 Tautyngi
51 Jakaja 7 100 Juhei
52 El Hadid 7 032 Juhei
53 Shte 7 014 Pyzerii
54 Al Utya 6 918 Danhilii
55 Momma 6 826 Stołeczny Cynty
56 Utin 6 625 Juhei
57 Oyay 6 656 Belicji
58 Al Ghutuk 6 256 Danhilii
59 Kalula 5 995 Danhilii
60 Rator 5 899 Belicji
61 Xifu 5 724 Pemgiru
62 Erze 4 845 Semirski
63 Tate 4 724 Zukru
64 Irbit 4 565 Fakfa
65 Ori 4 512 Stołeczny Cynty
66 El Kepira 4 384 Lahorii
67 Gofres 4 109 Semirski
68 Male 4 106 Tautyngi
69 Kalla 3 887 Stołeczny Cynty
70 S'na 3 617 Tautyngi
71 Gorh 3 589 Tautyngi
72 Dahali 3 569 Stołeczny Cynty
73 Nini 3 465 Stołeczny Cynty
74 Jaide 3 279 Juhei
75 Pa Said 3 185 Juhei
76 Tsana 3 150 Danhilii
77 Joje 3 106 Juhei
78 Tatele 3 050 Zukru
79 Makrak 2 968 Zukru
80 Naka Naka 2 912 Fakfa
81 Ostaf 2 901 Pyzerii
82 Qurmann 2 889 Danhilii
83 Bime 2 846 Stołeczny Cynty
84 Rabef 2 832 Juhei
85 Afratal 2 704 Danhilii
86 Berona 2 689 Belicji
87 Dux Roger 2 633 Stołeczny Cynty
88 El Quamija 2 587 Stołeczny Cynty
89 Ternf 2 425 Pyzerii
90 Samo 2 348 Danhilii
91 Gabor 2 341 Danhilii
92 Nur 2 291 Stołeczny Cynty
93 Harep 2 237 Danhilii
94 Wasra 2 233 Stołeczny Cynty
95 Ferana 2 222 Juhei
96 Wane 2 209 Danhilii
97 Pinat 2 158 Danhilii
98 Juha 2 155 Juha
99 Wmbte 2 235 Fakfa
100 El Zanhi 2 102 Zukru
101 Yagi 2 065 Zukru
102 Ziafu 1 950 Juha
103 Mbwasiti 1 932 Juha
104 Araf 1 841 Pyzerii
105 La Ferrara 1 786 Stołeczny Cynty
106 Fritzburg 1 775 Stołeczny Cynty
107 Ouman 1 758 Belicji
108 Samo 1 737 Danhilii
109 Ahili 1 643 Danhilii
110 Kreuzburg 1 582 Danhilii
111 Namese 1 469 Danhilii
112 Dai 1 464 Danhilii
113 Jihte 1 323 Danhilii
114 Toscania 1 306 Stołeczny Cynty
115 El Fusr 1 211 Tautyngi

Liczba mieszkańców wg prowincji (2009 rok).

Lp. Prowincja Liczba ludności
1 Cynty 1 518 151
2 Tautyngi 325 229
3 Danhilii 298 813
4 Juhei 286 996
5 Semirii 219 833
6 Belicji 209 596
7 Zukru 145 603
8 Pyzerii 120 662
9 Lahorii 47 615
10 Pemgiru 21 535
11 Sur Quor 21 211

Budowle

Budowle

Budowle

Budowle

Budowle

Budowle

Budowle

Budowle

Budowle

Budowle

Budowle

Budowle

Budowle

Budowle

Budowle

Budowle

Budowle

Budowle

Budowle

Budowle

Budowle

Budowle

Budowle

Budowle