Rycerstwo Cesarstwa średniowiecznego

Najuboższą warstwą rycerską byli borgowie. Borg zarządzał bezpośrednio wioskami kmiecymi i w zależności od wielkości baronii było to 3-10 wiosek. Między borgami były dysproporcje majątkowe, bo obok rycerzy mających miesięczne dochody 300 dukatów rocznie byli i tacy, którzy sami uprawiali kawałek ziemi i nie otrzymywali od kmieciów więcej niż 150 dukatów na rok.

Fot

Część z rycerzy stać było na utrzymanie nieco gorszego konia i osobisty ekwipunek, choć pełne zbroje posiadali tylko najbogatsi. Rycerzy- Borgów było około 4 tysięcy. Podlegali oni bezpośrednio grafom, którzy skupiali się na dworach swoich hrabiów. Grafowie otrzymywali od borgów część z ich dochodów – około 800-900 dukatów rocznie. Części z grafów stać było na utrzymywanie sług i giermków, mieszkali w małych dworkach w miasteczkach bądź w większych wioskach. Liczba grafów to około 670 rycerzy. Grafowie byli bezpośrednio zależni od hrabiów. Hrabiowie przebywali w większości na dworach baronów i na dworze cesarskim. Ich dochody to około 1000-1200 dukatów rocznie. Hrabiów było około 130-200.Posiadali zależną od dochodów liczbę sług i mieszkali w okazałych domach w miastach lub w małych zameczkach. Najwyższą hierarchię cesarskiej szlachty stanowili baronowie. Stali na czele baronii i było ich 31. Zwiększenie liczby baronów mogło nastąpić jedynie poprzez utworzenie nowej baronii, na rozkaz cesarza. Dochody barona to około 1500 dukatów rocznie z podatków i tyleż z tytułu zajmowanej funkcji. Siedzibą barona był zamek w mieście – stolicy baronii. Wymienieni borgowie, grafowie, hrabiowie i baronowie stanowili stan rycerski. Na zawołanie cesarza mieli obowiązek stawić się gotowi uczestniczyć w wojnie, razem z giermkami ich liczebność wynosiła około 5-7 tys. rycerzy. Do stanu rycerskiego należeli również rycerze „bez ziemi”, którzy wynajmowali się baronom, bogatym panom czy służyli marszałkowi. Byli jeszcze najemnicy o niejasnym pochodzeniu, niekoniecznie z rodu szlacheckiego, imigranci z Abisynii, Indii, Sudanu, Egiptu czy z dalekiego południa. Za pieniądze wynajmowali się do ochrony karawan, zamków, statków handlowych, służyli marszałkom, baronom, hrabiom i bogatym kupcom albo wstępowali na określony czas do cesarskich pułków. Ich liczba wynosiła kilka tysięcy.Część z nich posiadała własne konie lub wielbłądy, inni służyli pieszo lub dostali zwierzę od pana u którego służyli. Ludzie ci bylią ludźmi wolnymi gdyż prawo cesarskie zabraniało uzbrajania niewolników. Żeby niewolnicy mogli służyć zbrojnie musieli wcześniej zostać wykupieni z niewoli sądownie. Co do religii to już prawo nie stanowiło, jakiej wiary ma być taki najemnik.